اشتباهات رایج در مخلوط کردن روغن برندها و گریدهای مختلف در تعمیرگاه‌ها

اشتباهات رایج در مخلوط کردن روغن برندها و گریدهای مختلف؛ صرفه‌جویی اشتباه در تعمیرگاه‌ها

تقریباً هر اتوسرویسی در ایران حداقل یک‌بار با این صحنه روبه‌رو شده است: خودرو روی جک، کار halfway انجام شده، قوطی روغن تمام شده و فقط یک برند یا گرید دیگر در قفسه مانده است. وسوسه‌ای که آن لحظه شکل می‌گیرد ساده است؛ «حالا یه نیم‌لیتری از این یکی هم بریزیم، اتفاقی نمی‌افته». همین «اتفاقی نمی‌افته» نقطه شروع خیلی از خرابی‌های پنهان موتور است.

مخلوط کردن روغن موتور برندهای مختلف یا گریدهای متفاوت (مثلاً ترکیب 10W-40 با 5W-30) از نگاه بسیاری از تعمیرکاران، یک راه‌حل سریع و کم‌هزینه است. اما از زاویه مهندسی روانکاری، این کار شبیه مخلوط کردن دو داروی شیمیایی بدون نسخه پزشک است؛ شاید مریض همان لحظه روی تخت نیفتد، اما بدن در بلندمدت آسیب می‌بیند.

در تجربه میدانی موتورازین با اتوسرویس‌ها در شهرهای بزرگ و کوچک، از تهران تا تعمیرگاه‌های جاده‌ای، یک الگوی مشترک دیده می‌شود: بیشتر خرابی‌های ناشی از مخلوط کردن روغن، فوری و واضح نیستند؛ بلکه به‌شکل مصرف سوخت بالاتر، صدای خشک‌کارکردن موتور، رسوب روی رینگ‌ها و در نهایت روغن‌سوزی خود را نشان می‌دهند.

در این مقاله، از نگاه یک مشاور روانکار، نه یک فروشنده روغن، اشتباهات رایج مخلوط کردن روغن، ریسک‌های فنی، مثال‌های واقعی و سناریوهای اضطراری را بررسی می‌کنیم و در پایان چک‌لیستی عملی برای «چه چیزهایی را هرگز مخلوط نکنیم» ارائه می‌دهیم. پیشنهاد می‌کنم در حین خواندن متن، عادت‌های روزمره سرویس در تعمیرگاه خود را مرور کنید.

چرا مخلوط کردن روغن برندهای مختلف همیشه بی‌خطر نیست؟

از نظر تئوری، بیشتر روغن موتورهای معتبر «تا حدی» با هم سازگارند؛ یعنی اگر یک‌بار ۲۰۰ سی‌سی روغن دیگر به اشتباه داخل کارتل ریخته شود، معمولاً موتور همان لحظه از بین نمی‌رود. اما در عمل، مشکل از جایی شروع می‌شود که این کار تبدیل به عادت روزانه تعمیرگاه می‌شود و خودروها با ترکیب نامشخصی از روغن و افزودنی‌ها از درِ تعمیرگاه خارج می‌شوند.

هر برند از روغن موتور، فرمول افزودنی (Additive Package) مختص به خود را دارد؛ شامل:

• مواد ضدسایش (معمولاً حاوی ZDDP)
• پاک‌کننده‌ها و پخش‌کننده‌ها برای کنترل دوده و رسوب
• ضدکف و آنتی‌فوم
• بازدارنده‌های خوردگی و اکسیداسیون
• بهبوددهنده‌های شاخص گرانروی (VI Improver)

وقتی دو برند مختلف را با هم مخلوط می‌کنید، در واقع دو بسته افزودنی با فرمول و تعادل شیمیایی متفاوت را روی هم می‌ریزید. تجربه میدانی ما در چند تعمیرگاه بزرگ شهری نشان می‌دهد که این کار می‌تواند منجر به:

• افزایش تمایل به تشکیل لجن (Sludge) در سرویس‌های طولانی
• کاهش پایداری در دمای بالا و ترافیک سنگین
• کف‌کردن روغن و افت فشار لحظه‌ای در استارت سرد

توصیه عملی: پیشنهاد می‌کنم در تعمیرگاه، برای هر نوع موتور (TU5، EF7، موتور توربوشارژ و…) حداکثر ۱ یا ۲ برند مشخص انتخاب کنید و سیاست «عدم مخلوط برند» را به‌صورت یک قانون داخلی در سرویس‌کارها جا بیندازید.

ناسازگاری افزودنی‌ها؛ جایی که شیمی، جلوی تجربه می‌ایستد

وقتی پاک‌کننده یک روغن، ضدکف روغن دیگر را خنثی می‌کند

بسیاری از سرویس‌کارها با اتکا به تجربه سال‌ها کار روی موتور، می‌گویند: «ما این دو روغن را قاطی کردیم، هیچ مشکلی هم پیش نیامد». مشکل اینجاست که بسیاری از اثرات ناسازگاری افزودنی‌ها، با چشم دیده نمی‌شود و فقط در آنالیز روغن یا بازکردن موتور مشخص می‌شود.

برای مثال، ممکن است:

• مواد پاک‌کننده (Detergent) روغن A، با ضدکف روغن B واکنش داده و خاصیت ضدکف را کم کند؛ نتیجه، افزایش حباب و کاهش روانکاری یاتاقان‌ها در دور بالا است.
• افزودنی‌های ضدسایش مختلف، همدیگر را از روی سطح فلز جابه‌جا کنند و لایه محافظ نازک‌تر شود؛ یعنی سایش تدریجی در یاتاقان‌ها و میل‌سوپاپ.
• بازدارنده‌های خوردگی دو روغن، هم‌افزایی نداشته باشند و در حضور سوخت بی‌کیفیت و گوگرددار، اسیدها بهتر خنثی نشوند.

همین اثرات پنهان است که باعث می‌شود دو خودروی ظاهراً یکسان، با کارکرد مشابه، یکی در ۱۲۰ هزار کیلومتر هنوز موتور سالمی داشته باشد و دیگری در ۹۰ هزار کیلومتر نیاز به تعمیر اساسی پیدا کند.

توصیه عملی: اگر تعمیرگاه شما روی خودروهای حساس‌تر مثل توربوشارژ، گیربکس‌های اتوماتیک یا ناوگان بین‌شهری کار می‌کند، پیشنهاد می‌کنم برای مشتریان دائمی، یک پرونده سرویس تعریف کنید و برند و گرید روغن را ثابت نگه دارید؛ این کار ریسک تداخل افزودنی‌ها را به‌طور محسوسی پایین می‌آورد.

تفاوت استانداردها (API، ACEA، GF) و ریسک مخلوط کردن نسل‌های مختلف

از API SG تا SN Plus؛ همه «یک‌جور» نیستند

یک اشتباه رایج در تعمیرگاه‌ها این است که استانداردهای API، ACEA و سری‌های GF را فقط به‌عنوان یک حروف روی قوطی می‌بینیم؛ در حالی‌که هر نسل از این استانداردها، فرمول افزودنی و سطح عملکرد متفاوتی دارد. مثلاً یک روغن با استاندارد API SL با یک روغن API SN Plus در تحمل دمای بالا، کنترل رسوب و سازگاری با مبدل‌های کاتالیتی تفاوت جدی دارد.

وقتی روغن‌های با استانداردهای متفاوت را مخلوط می‌کنید:

• دیگر نمی‌دانید سطح واقعی عملکرد روغن نهایی کدام است.
• اگر روغن جدیدتر برای موتورهای توربو و تزریق مستقیم طراحی شده باشد، با رقیق‌شدن توسط روغن قدیمی‌تر، بخشی از مزیت خود را از دست می‌دهد.
• در ناوگان‌ها، ممکن است شرایط گارانتی سازنده موتور (به‌ویژه در دیزل یورو ۴ و ۵) زیر سؤال برود.

در استانداردهای ACEA هم، کلاس‌های A/B، C و E هرکدام برای شرایط متفاوتی طراحی شده‌اند؛ مخلوط‌کردن ACEA C3 (Low SAPS مناسب موتورهای مجهز به DPF) با روغن‌های قدیمی‌تر می‌تواند باعث افزایش خاکستر سولفاته شود و در بلندمدت عمر DPF را کوتاه کند.

توصیه عملی: پیشنهاد می‌کنم همیشه دفترچه خودرو و توصیه سازنده را مبنا قرار دهید و اگر مجبور به تغییر استاندارد هستید، این کار را یک‌باره (با شست‌وشوی کارتل و تعویض کامل روغن) انجام دهید، نه به‌صورت مخلوط‌کردن تدریجی در چند سرویس.

ریسک‌های فنی مخلوط کردن گریدهای مختلف؛ از 10W-40 تا 5W-30

وقتی ویسکوزیته تبدیل به «حدس و گمان» می‌شود

ویسکوزیته (مثلاً 5W-30 یا 10W-40) یکی از مهم‌ترین پارامترهای روغن موتور است که سازنده، براساس تلرانس قطعات، فاصله یاتاقان‌ها و شرایط کارکرد انتخاب می‌کند. وقتی دو گرید مختلف را مخلوط می‌کنید، عملاً یک روغن با ویسکوزیته نامشخص می‌سازید که نه 5W-30 واقعی است، نه 10W-40 واقعی.

ریسک‌های رایج مخلوط کردن گریدها:

• افزایش ویسکوزیته در استارت سرد: مثلاً وقتی 10W-40 را با 20W-50 قاطی می‌کنید، در صبح زمستانی، پمپ روغن دیرتر روغن را به بالای موتور می‌رساند؛ سایش خشک در لحظات اول استارت بالا می‌رود.
• افت فیلم روغن در دمای بالا: ترکیب 5W-30 با 0W-20 در موتورهایی که طراحی‌شان برای 5W-30 است، می‌تواند در سربالایی با بار کامل، فیلم روغن را نازک‌تر از حد طراحی کند.
• مصرف سوخت و روغن‌سوزی: ویسکوزیته نامناسب می‌تواند هم مصرف سوخت را بالا ببرد، هم عبور روغن از رینگ‌ها را بیشتر کند.

در تجربه میدانی، مخلوط‌کردن گریدها در خودروهای قدیمی‌تر (مثلاً پژو 405 کاربرات) شاید به‌ظاهر مشکل حادی نشان ندهد، اما همین عادت اگر به موتورهای جدید توربو (مثل TCe، TGDI، موتورهای هیوندای و کیا) سرایت کند، ریسک خرابی جدی است.

توصیه عملی: پیشنهاد می‌کنم در تعمیرگاه، گریدهای پرمصرف مثل 10W-40 و 5W-30 را به‌صورت برنامه‌ریزی‌شده تأمین کنید تا به بهانه «کم‌آمدن نیم‌لیتر» مجبور به مخلوط‌کردن نشوید. استفاده از برندهای با موجودی پایدار، مثلاً در قالب همکاری منظم با تأمین‌کننده‌ای مثل موتورازین، این ریسک را کم می‌کند.

مثال‌های میدانی از خرابی‌های ناشی از مخلوط کردن روغن

سه سناریوی واقعی از تعمیرگاه‌های ایرانی

در ادامه، سه سناریوی واقعی (با حفظ محرمانگی نام مشتری و تعمیرگاه) را مرور می‌کنیم که در تحلیل آن‌ها، مخلوط‌کردن روغن یکی از عوامل اصلی بوده است:

1. موتور TU5 با صدای بالای سرسیلندر
   خودروی ۲۰۶ با سرویس‌های نامنظم، هر بار با روغن برند و گرید متفاوت (گاهی 10W-40، گاهی 20W-50). پس از حدود ۸۰ هزار کیلومتر، صدای سرسیلندر و سفت‌شدن هیدروتپت‌ها گزارش شد. پس از بازکردن، لاک و رسوب روی سوپاپ‌ها و کانال‌های روغن دیده شد. تحلیل: ترکیب افزودنی‌های ناسازگار و ویسکوزیته نامشخص باعث رسوب و تغذیه نامناسب هیدروتپت‌ها شده بود.
2. ون دیزل شهری با مصرف سوخت بالا
   یک ناوگان کوچک ون دیزل شهری، برای صرفه‌جویی، روغن دیزل سنگین و روغن بنزینی 20W-50 را در تعمیرگاه مخلوط می‌کرد. نتیجه، پس از چند ماه، افزایش مصرف سوخت و کاهش توان در سربالایی بود. آنالیز روغن نشان داد ویسکوزیته خارج از محدوده توصیه‌شده و سطح دوده بالا است.
3. موتور توربوشارژ با خرابی زودرس توربو
   در یک خودروی توربوشارژ بنزینی، برای دو سرویس متوالی، 5W-30 فول‌سنتتیک با 10W-40 نیمه‌سنتتیک مخلوط شده بود. پس از حدود ۴۰ هزار کیلومتر، روغن‌ریزی و خرابی یاتاقان توربو گزارش شد. در کالبدشکافی، لاک و رسوب در شفت توربو دیده شد؛ ناشی از کنترل ضعیف دما و اکسیداسیون.

توصیه عملی: پیشنهاد می‌کنم هرگاه با خرابی غیرعادی (مثل سایش زودرس یاتاقان یا لاک‌زدگی داخل موتور) روبه‌رو می‌شوید، یکی از سؤال‌های ثابت شما از مالک خودرو این باشد: «در سرویس‌های قبلی، چه روغن‌هایی با هم مخلوط شده؟».

ترکیب‌های اشتباه رایج و پیامدهای احتمالی؛ جدول مقایسه

در بسیاری از اتوسرویس‌ها، چند ترکیب اشتباه تکراری دیده می‌شود که در ظاهر بی‌خطر به‌نظر می‌رسند اما در بلندمدت هزینه‌ساز هستند. در جدول زیر، برخی از این ترکیب‌ها را با پیامدهای احتمالی خلاصه کرده‌ایم تا در یک نگاه، تصویر ریسک واضح‌تر شود.

توصیه عملی: پیشنهاد می‌کنم حداقل سالی یک‌بار، ترکیب‌های روغنی که در تعمیرگاه استفاده می‌کنید را مرور و استاندارد کنید؛ اگر لازم شد، از مشاوره فنی موتورازین برای چیدمان سبد محصولات کمک بگیرید.

سناریوهای اضطراری؛ چه زمانی «ناچاریم» مخلوط کنیم و چطور ریسک را کم کنیم؟

وقتی مشتری در جاده مانده و فقط یک نوع روغن در دسترس است

واقعیت میدانی این است که همیشه نمی‌توانیم ایده‌آل عمل کنیم. گاهی خودرو در جاده بین‌شهری در حال روغن‌ریزی است، نزدیک‌ترین تعمیرگاه فقط یک نوع روغن متفاوت دارد، یا در پایان روز کاری، قفسه روغن خالی شده و مشتری عجله دارد. در این شرایط، هدف از مخلوط‌کردن روغن، «نجات جان موتور در لحظه» است، نه ساختن یک ترکیب دائمی.

برای کاهش ریسک در سناریوهای اضطراری:

• اگر مجبور به افزودن روغن هستید، ترجیحاً ویسکوزیته نزدیک را انتخاب کنید (مثلاً افزودن 10W-40 به 5W-40 بهتر از 20W-50 است).
• در موتورهای توربو، حتی در شرایط اضطراری هم از مخلوط‌کردن با روغن‌های غیراستاندارد پرهیز کنید؛ اگر امکان دارد، خودرو با یدک‌کش جابه‌جا شود.
• بعد از مخلوط‌کردن اضطراری، به مالک خودرو تأکید کنید که در اولین فرصت (معمولاً حداکثر تا ۱۰۰۰ کیلومتر بعد) کل روغن تعویض شود.
• میزان روغن اضافه‌شده را در فاکتور یا دفترچه سرویس ثبت کنید تا در عیب‌یابی‌های بعدی، تصویر شفاف‌تری داشته باشید.

توصیه عملی: پیشنهاد می‌کنم برای مشتریان ناوگان و تاکسی‌ها، یک برنامه تأمین منظم با حاشیه اطمینان ۱۰–۲۰٪ بالاتر از مصرف معمول بچینید تا کمتر به سناریوهای اضطراری مخلوط‌کردن برسید.

چک‌لیست کلیدی: چه چیزهایی را «هرگز» مخلوط نکنیم؟

در این بخش، یک چک‌لیست فشرده برای استفاده روزمره در تعمیرگاه‌ها و واحدهای PM ارائه می‌کنیم. پیشنهاد می‌کنم این فهرست را چاپ کرده و در بخش سرویس روغن نصب کنید.

• هرگز روغن موتور توربوشارژ (فول‌سنتتیک با استانداردهای جدید) را با روغن‌های قدیمی‌تر و مینرال مخلوط نکنید.
• هرگز روغن‌های با استاندارد ACEA C (Low SAPS مخصوص DPF) را با روغن‌های قدیمی با خاکستر بالا قاطی نکنید.
• هرگز روغن دنده GL-5 را با روغن موتور مخلوط نکنید (برای جبران کمبود حجم یا اشتباه در سرویس)؛ افزودنی‌های فشار بالای آن برای موتور مناسب نیست.
• هرگز روغن ترمز را با هیچ نوع روغن دیگری مخلوط نکنید؛ سیستم ترمز هیدرولیکی به‌کلی شیمی متفاوتی دارد.
• هرگز روغن‌های با ویسکوزیته بسیار متفاوت (مثل 0W-20 با 20W-50) را در یک موتور مدرن ترکیب نکنید.
• هرگز روغن موتورهای با استاندارد API زیر حداقل توصیه‌شده سازنده را با روغن‌های جدیدتر مخلوط نکنید (مثلاً SJ با SN Plus در موتور توربو).

توصیه عملی: هرگاه بین «ریختن یک روغن نامناسب» و «منتظر ماندن تا تأمین روغن درست» مردد هستید، به خودتان یادآوری کنید که هزینه یک یدک‌کش یا تأخیر چند ساعته، بسیار کمتر از هزینه تعمیر اساسی موتور است.

جمع‌بندی: روغن موتور را مثل نسخه پزشکی ببینید، نه نوشابه ترکیبی

مخلوط کردن روغن برندها و گریدهای مختلف در تعمیرگاه‌ها، در نگاه اول یک راه‌حل ساده برای تمام‌کردن سریع کار مشتری است؛ اما از زاویه مهندسی، این کار یعنی تبدیل روغن موتور از یک محصول مهندسی‌شده به یک «مخلوط ناشناخته». در این مقاله دیدیم که ناسازگاری افزودنی‌ها، تفاوت استانداردها (API، ACEA، GF) و ریسک‌های ویسکوزیته، چطور می‌تواند در میان‌مدت به لجن، سایش، خرابی توربو و حتی باطل‌شدن گارانتی منجر شود.

تجربه میدانی نشان می‌دهد که بسیاری از این خرابی‌ها فوری و پر سر و صدا نیستند؛ بلکه آرام و تدریجی اتفاق می‌افتند و وقتی موتور روی میز تعمیر باز می‌شود، دیگر دیر است. اگر روغن را مثل داروی تجویزی برای موتور ببینیم، مخلوط‌کردن خودسرانه دو نسخه مختلف، کار منطقی‌ای به‌نظر نمی‌رسد.

راه‌حل عملی برای اتوسرویس‌ها و ناوگان‌ها این است که: سبد محدود اما استانداردی از برندها و گریدها انتخاب کنند، ترکیب‌ها را ثبت و کنترل کنند، سناریوهای اضطراری را از قبل تعریف کنند و مهم‌تر از همه، عادت «حالا این‌بار اشکالی ندارد» را کنار بگذارند. هرچه انتخاب و تأمین روغن موتور از حالت سلیقه‌ای فاصله بگیرد و به سمت تصمیم مهندسی و داده‌محور برود، هزینه استهلاک و ریسک خرابی زودرس پایین‌تر می‌آید.

توصیه نهایی: اگر در تعمیرگاه یا ناوگان خود با شرایطی مواجه هستید که مجبور به مخلوط‌کردن روغن می‌شوید، این یک نشانه است؛ نشانه‌ای از اینکه زنجیره تأمین، برنامه‌ریزی سرویس یا انتخاب سبد روغن نیاز به بازطراحی دارد.

موتورازین؛ همراه شما برای انتخاب و تأمین اصولی روغن، بدون نیاز به «مخلوط‌کاری»

موتورازین به‌عنوان یک پلتفرم تخصصی در حوزه روغن موتور و روانکار صنعتی، تلاش می‌کند تصمیم‌گیری درباره روغن را از «حدس و تجربه شفاهی» به یک فرایند مهندسی و حساب‌شده تبدیل کند. چه اتوسرویس محلی باشید، چه ناوگان حمل‌ونقل بین‌شهری یا واحد PM صنعتی، هدف ما این است که با انتخاب درست روغن، نیاز به مخلوط‌کردن‌های پرریسک را از ریشه حذف کنید.

از راهنمایی در انتخاب گرید مناسب برای ترافیک سنگین شهری، تا طراحی سبد روغن برای ناوگان یا کارخانه، تیم فنی موتورازین کنار شماست. در شهرهایی مانند تهران، مشهد، تبریز و سایر مراکز استان، شبکه تأمین ما کمک می‌کند روغن موردنیاز شما با برند، گرید و استاندارد ثابت در دسترس باشد و مجبور به استفاده از ترکیب‌های ناشناخته نشوید.

پرسش‌های متداول درباره مخلوط کردن روغن برندها و گریدهای مختلف

آیا مخلوط کردن مقدار کم از یک روغن دیگر (مثلاً ۲۰۰ سی‌سی) همیشه خطرناک است؟

اگر یک‌بار و در حجم کم (مثلاً کمتر از ۱۰٪ حجم کل کارتل) اشتباهاً روغن دیگری اضافه شود، معمولاً خرابی فوری و فاجعه‌بار رخ نمی‌دهد؛ اما این به‌معنای بی‌خطر بودن کار نیست. مشکل وقتی جدی می‌شود که این کار به عادت تبدیل شود و موتور در چند سرویس پیاپی با ترکیب‌های نامشخص کار کند. در صورت وقوع اشتباه، پیشنهاد می‌کنم موضوع در پرونده سرویس ثبت و در اولین فرصت (معمولاً در ۲۰۰۰–۳۰۰۰ کیلومتر بعدی) روغن به‌طور کامل تعویض شود.

آیا می‌توان روغن مینرال و سنتتیک را با هم مخلوط کرد؟

از نظر شیمی پایه، اغلب روغن‌های مینرال و سنتتیک می‌توانند تا حدی با هم مخلوط شوند، اما مشکل اصلی در تداخل بسته‌های افزودنی و تغییر ویسکوزیته است. اگر مجبور به افزودن اضطراری هستید، یک‌بار و در حجم محدود قابل‌قبول است، اما برای استفاده دائمی توصیه نمی‌شود. بهتر است نوع روغن (مینرال/سنتتیک) در هر موتور ثابت باشد و تغییر از مینرال به سنتتیک یا برعکس، فقط با تعویض کامل روغن انجام شود.

در موتورهای توربوشارژ، مخلوط کردن گریدهای مختلف چقدر خطرناک است؟

موتورهای توربوشارژ به‌دلیل دمای بالا و نیاز به روانکاری دقیق شفت توربو، نسبت به تغییرات ویسکوزیته و کیفیت افزودنی‌ها بسیار حساس‌اند. مخلوط‌کردن گریدهای مختلف (مثلاً 5W-30 فول‌سنتتیک با 10W-40 نیمه‌سنتتیک) می‌تواند باعث نازک شدن یا غلیظ شدن بیش‌ازحد فیلم روغن روی شفت توربو، افزایش لاک و رسوب و در نهایت خرابی یاتاقان توربو شود. توصیه می‌شود در این موتورها، از هرگونه مخلوط‌کردن پرهیز و فقط روغن با استاندارد و گرید توصیه‌شده سازنده استفاده شود.

اگر مشتری اصرار به استفاده از برند خاصی داشته باشد اما گرید مناسب آن موجود نباشد، چه کنیم؟

در این شرایط، مسئولیت حرفه‌ای تعمیرگاه این است که ریسک را شفاف توضیح دهد. می‌توانید به مشتری بگویید: «ترکیب این برند با روغن دیگر یا تغییر خودسرانه گرید، می‌تواند روی عمر موتور شما اثر منفی بگذارد». اگر مشتری همچنان اصرار داشت، پیشنهاد می‌کنم یا سرویس را تا تأمین گرید مناسب به تعویق بیندازید، یا راه‌حل جایگزین با برند دیگری که گرید صحیح را دارد پیشنهاد کنید. در هر صورت، مخلوط‌کردن دو محصول نامناسب برای «راضی کردن لحظه‌ای» مشتری، در بلندمدت به ضرر هر دو طرف است.

برای جلوگیری از نیاز به مخلوط کردن روغن در تعمیرگاه، چه برنامه‌ریزی‌ای لازم است؟

بهترین راه، داشتن یک برنامه تأمین منظم و سبد محصول محدود اما حساب‌شده است. مصرف ماهانه هر گرید و برند را ثبت کنید، حاشیه اطمینان ۱۰–۲۰٪ روی سفارش‌ها بگذارید و برای پرفروش‌ترین گریدها مثل 10W-40 و 5W-30 همیشه موجودی ایمن نگه دارید. همکاری با یک تأمین‌کننده تخصصی که در شهر شما پوشش پایدار دارد (مثلاً در شهرهای بزرگ از طریق شبکه تأمین موتورازین) کمک می‌کند کمتر به سناریوهای «کم‌آمدن قوطی» و مخلوط‌کاری برسید.