چگونه اتوسرویس‌ها روغن تقلبی را قبل از ورود به قفسه فروش شناسایی کنند؟

چگونه اتوسرویس‌ها روغن تقلبی را قبل از ورود به قفسه فروش شناسایی کنند؟

در بازار امروز روانکار ایران، روغن موتور تقلبی فقط یک دردسر کوچک نیست؛ یک ریسک جدی اعتباری و مالی برای هر اتوسرویس و تعمیرگاه است. یک قوطی روغن بی‌کیفیت می‌تواند به سایش یاتاقان، سوختن رینگ، کم‌فشاری روغن و حتی گریپاژ کامل موتور منجر شود؛ اما در عمل، اولین متهمی که مشتری می‌شناسد «تعمیرگاه» است، نه تأمین‌کننده‌ی ناشناس.

در بسیاری از شهرها، از تهران تا مشهد، تبریز و شهرهای کوچک‌تر، شبکه‌ی توزیع روانکار ترکیبی از نمایندگی‌های رسمی، بنک‌داران، واسطه‌ها و فروش متفرقه است. در این بستر پیچیده، اگر تعمیرگاه سازوکاری برای شناسایی روغن تقلبی قبل از چیدن روی قفسه نداشته باشد، دیر یا زود با یک «پرونده‌ی خرابکاری روغن» روبه‌رو می‌شود.

این مقاله برای همین نقطه‌ی حساس نوشته شده است: «کنترل قبل از ورود به قفسه». یعنی جایی که شما هنوز اختیار دارید یک محموله را بپذیرید یا برگردانید. تمرکز ما روی نشانه‌های میدانی، قابل اجرا در تعمیرگاه و بدون نیاز به آزمایشگاه روغن است؛ اما در پسِ هر توصیه، منطق فنی و تجربه‌ی بازار خوابیده است.

در ادامه، قدم‌به‌قدم می‌بینیم چطور با بررسی بسته‌بندی، لیبل، سریال و کد اصالت، قیمت، کانال تأمین و در نهایت با یک چک‌لیست عملی، ریسک ورود روغن تقلبی را تا حد قابل‌توجهی کم کنید؛ طوری که قفسه‌ی روغن شما برای مشتری «امن» و برای خودتان «قابل دفاع» باشد.

نشانه‌های بسته‌بندی مشکوک؛ از قوطی تا درب

اولین لایه دفاعی شما در برابر روغن تقلبی، خود بسته‌بندی است. متقلب‌ها معمولاً روی کیفیت ظرف و جزییات مکانیکی آن کمتر سرمایه‌گذاری می‌کنند، چون هدف، فروش سریع و کم‌هزینه است. اگر چشم شما به این علائم عادت کند، بخش بزرگی از روغن‌های مشکوک قبل از رسیدن به قفسه حذف می‌شوند.

موارد ظاهری که باید همیشه چک کنید

• کیفیت پلاستیک یا فلز قوطی: قوطی‌های اصلی سطح یکنواخت، بدون حباب، موج یا تغییر رنگ ناگهانی دارند. پلاستیک‌های بی‌کیفیت معمولاً بوی تند می‌دهند و با فشار دست، خیلی نرم یا خیلی شکننده‌اند.
• درب و پلمب: درب باید کاملاً هم‌راستا، بدون تاب و نشتی باشد. پلمب داخلی (فویل یا سیل) اگر شل، تاخورده، نامرتب یا به‌سختی جدا شود، مشکوک است. در بسیاری از برندها، الگوی خاص روی درب یا پلمب وجود دارد که تقلید دقیقش برای متقلب سخت است.
• دوخت و اتصال دسته و بدنه: در گالن‌های ۴ و ۵ لیتری، محل اتصال دسته و بدنه اگر زبر، شره‌کرده یا ناهمسان با نمونه‌های قبلی همان برند باشد، هشدار است.
• شکل قالب: سازندگان معتبر، قالب اختصاصی دارند. هر تغییر محسوس در زوایا، انحنا و ابعاد نسبت به سری‌های قبلی باید شما را وادار به پرس‌وجو از نماینده رسمی یا وب‌سایت برند کند.

توصیه‌ی عملی: از هر برند پرمصرف در تعمیرگاه، یک قوطی «مرجع» نگه‌دارید؛ ترجیحاً از محموله‌ای که مستقیماً از عامل رسمی گرفته‌اید. هر سری خرید جدید را کنار این قوطی مرجع بگذارید و ظرف، درب، پلمب و رنگ را مقایسه کنید. این مقایسه‌ی چشمی ساده، در عمل جلوی بسیاری از موارد روغن تقلبی را گرفته است.

تفاوت‌های لیبل، چاپ و اطلاعات فنی روی ظرف

بعد از ظرف، دومین نقطه‌ی حساس برای تشخیص روغن تقلبی، لیبل و چاپ روی قوطی است. متقلب‌ها معمولاً به محتوا و دقت متن اهمیت نمی‌دهند؛ تمرکزشان روی «شبیه‌سازی از دور» است، نه تطابق جزئیات. این‌جا همان‌جایی است که شما می‌توانید با چند دقیقه وقت گذاشتن، کالای پرریسک را شناسایی کنید.

چه چیزهایی روی لیبل باید چک شود؟

• کیفیت چاپ: در روغن اصلی، فونت‌ها شارپ، یکنواخت و بدون سایه‌روشن ناخواسته‌اند. در نمونه‌های تقلبی، مرز حروف کمی لرزان یا دندانه‌دار است، مخصوصاً در نوشته‌های ریز.
• غلط املایی و ترجمه ضعیف: برندهای بزرگ روی زبان و نگارش بسیار حساس‌اند. کوچک‌ترین غلط املایی در نام استانداردها (مثل API یا ACEA) یا واحدهای اندازه‌گیری، زنگ خطر جدی است.
• عدم‌تطابق با اطلاعات سایت رسمی: مشخصات گرید، ویسکوزیته SAE، سطح کارایی مبتنی‌بر استانداردهای API و ACEA و تأییدیه‌ها را با بروشور یا سایت برند مقایسه کنید. اگر روی قوطی API SL نوشته و سایت فقط تا SJ را برای این محصول اعلام کرده، محموله مشکوک است.
• بارکد و QR Code: بارکدهای بی‌کیفیت، نامنظم یا بدون امکان اسکن، یکی از الگوهای رایج در روغن تقلبی هستند.

توصیه‌ی عملی: برای ۳–۴ برند اصلی کارگاه، یک‌بار مشخصات کامل قوطی، رنگ، فونت لوگو، محل درج API و SAE و محل بارکد را مستند کنید (عکس و یادداشت ساده). هر بار خرید، دو قوطی را تصادفی انتخاب و با این مستندات تطبیق دهید. این کار سیستم تشخیص شما را از «حسی» به «مستند و قابل دفاع» تبدیل می‌کند.

بررسی سریال، بچ‌نامبر و کد اصالت؛ لایه‌ی شناسنامه محصول

در بسیاری از برندهای معتبر، هر قوطی روغن یک «شناسنامه» دارد: سریال، بچ‌نامبر، تاریخ تولید، تاریخ انقضا و گاهی کد اصالت پیامکی یا QR. متقلب‌ها معمولاً یا این بخش را حذف می‌کنند، یا به صورت نمایشی و تکراری چاپ می‌کنند.

چطور از روی سریال و کد اصالت، روغن تقلبی را غربال کنیم؟

• وجود بچ‌نامبر یکتا: در هر کارتن معمولاً بچ‌نامبر مشترک است، اما اگر در چندین محموله متفاوت، یک بچ‌نامبر تکرار شود، منطقی نیست. این تکرار نشانه‌ی کپی‌کاری است.
• جای چاپ سریال: در محصول اصلی، سریال معمولاً در محل ثابتی روی بدنه یا لیبل با کیفیت چاپ واحد درج می‌شود. سریال‌های کمرنگ، پخش‌شده یا با فونت متفاوت، مشکوک‌اند.
• کد اصالت: اگر کد پیامکی یا QR روی قوطی وجود دارد، حتماً برای چند قوطی نمونه استعلام بگیرید. کدهای تکراری یا پاسخ‌های خطا جدی گرفته شوند.
• تاریخ تولید غیرمنطقی: اگر تاریخ تولید بسیار قدیمی است، ولی قوطی نو و بدون گردوغبار و خط‌وخش است، احتمال پرکردن مجدد قوطی وجود دارد.

توصیه‌ی عملی: یک فایل ساده (کاغذی یا اکسل) برای ثبت سریال و بچ‌نامبر محموله‌های روغن راه‌اندازی کنید. هر بار خرید، از روی چند قوطی نمونه، سریال‌ها را یادداشت کنید. اگر بعداً با خرابی مشکوک روبه‌رو شدید، می‌توانید سریعاً همه‌ی قوطی‌های همان بچ‌نامبر را شناسایی و از قفسه خارج کنید.

تفاوت قیمت غیرمنطقی؛ سیگنال قرمز اما نه قطعی

قیمت، یکی از پرکاربردترین معیارهای میدانی برای تشخیص روغن تقلبی است؛ اما باید با احتیاط استفاده شود. هر تخفیف شدیدی به‌معنای تقلب نیست، اما ترکیب «قیمت غیرمنطقی پایین + کانال تأمین نامشخص + بسته‌بندی کمی مشکوک» یک هشدار جدی است.

چطور قیمت را به‌عنوان ابزار تشخیص استفاده کنیم؟

• مقایسه با میانگین بازار: برای برندهای اصلی، هر هفته یا هر ماه یک‌بار، قیمت عمده را از دو یا سه منبع معتبر استعلام بگیرید. اگر پیشنهادی ۱۵–۲۰٪ پایین‌تر از میانگین است، حتماً دلیل بخواهید.
• توجه به قیمت جهانی روغن پایه: نوسانات قیمت جهانی روغن پایه و نرخ ارز، اجازه‌ی کاهش‌های ناگهانی و شدید قیمت را نمی‌دهد. پیشنهادهایی که با منطق هزینه‌های تولید هم‌خوانی ندارد، معمولاً پشت‌پرده‌ای دارند.
• هم‌خوانی با سطح برند: روغن‌های با سطح کارایی بالا (مثلاً API SN Plus یا روغن موتور GF-6/7) و ویسکوزیته‌های کم‌ریز (۰W-20 یا ۵W-۳۰ فول‌سنتتیک) به‌طور طبیعی گران‌ترند. اگر قوطی ظاهراً سطح بالاست ولی قیمت در حد روغن‌های قدیمی و مینرال، باید مشکوک شد.

توصیه‌ی عملی: برای هر «سگمنت» روغن (اقتصادی، نیمه‌سنتتیک، فول‌سنتتیک) یک بازه‌ی قیمتی منطقی تعریف کنید. هر پیشنهادی خارج از این بازه، قبل از پذیرش حتماً باید از نظر کانال تأمین، بسته‌بندی و سریال زیر ذره‌بین برود.

کانال‌های تأمین امن در برابر پرریسک؛ از بنک تا پلتفرم تخصصی

حتی اگر بهترین چک‌لیست تشخیص روغن تقلبی را داشته باشید، تا زمانی‌که «منبع تأمین» شما مبهم و متغیر است، همیشه در معرض ریسک هستید. تجربه‌ی بازار ایران نشان می‌دهد بیشترین موارد روغن تقلبی از کانال‌های متفرقه، فصلی و فاقد هویت حقوقی پایدار وارد تعمیرگاه‌ها شده است.

در ادامه، یک جدول مقایسه‌ای بین کانال‌های تأمین امن و پرریسک می‌بینید. هدف این است که جایگاه فعلی خرید خود را ارزیابی کنید و اگر لازم است، به‌سمت کانال‌های پایدارتر حرکت کنید؛ جایی که اصالت، ردیابی و مشاوره فنی جدی گرفته می‌شود.

توصیه‌ی عملی: سعی کنید ۶۰–۸۰٪ نیاز روغن خود را از یک یا دو کانال تأمین «قابل ردیابی» خرید کنید؛ مثلاً از یک عامل رسمی در شهر و یک پلتفرم تخصصی مثل موتورازین که در شهر شما پوشش «روغن موتور» یا «روغن صنعتی» دارد. خرید مقطعی از منابع ناشناس را به حداقل برسانید.

سه داستان واقعی از خرابی ناشی از روغن تقلبی

بسیاری از اتوسرویس‌ها تا زمانی‌که «یک پرونده واقعی خرابی موتور» را تجربه نکرده‌اند، ریسک روغن تقلبی را جدی نمی‌گیرند. در ادامه، سه روایت کوتاه از تجربه‌ی مهندسان و تعمیرکاران (بدون نام برند و شهر) آورده‌ایم که الگوی مشترک آن‌ها، «خرید از منبع نامطمئن» است.

داستان ۱: افزایش صدای موتور بعد از تعویض روغن ارزان

یک اتوسرویس سواری‌کار با حجم سرویس بالا، به پیشنهاد یک واسطه، روغن ۱۰W-۴۰ نیمه‌سنتتیک را حدود ۳۰٪ زیر قیمت بازار خرید. ظرف‌ها ظاهراً تمیز و نو بود. دو هفته بعد، چند مشتری با صدای تق‌تق سرد و داغ شدن غیرعادی موتور برگشتند. باز کردن کارتل نشان داد روغن سیاه و رقیق شده و رسوبات لاکی روی اجزای داخلی شکل گرفته است. آزمایش ساده‌ی میدانی نشان می‌داد ویسکوزیته واقعی روغن بسیار پایین‌تر از سطح ادعا شده است. نتیجه: جمع‌آوری همه‌ی قوطی‌های آن بچ و بازگشت به تأمین‌کننده‌ی قبلی؛ البته با هزینه‌ی جبران اعتماد مشتریان.

داستان ۲: خرابی یاتاقان در ناوگان ون شهری

مدیر یک ناوگان ون مسافربری، به امید کاهش هزینه، بخشی از نیاز روغن خود را از یک بنکدار ناشناس تأمین کرد. چند ماه بعد، روی یک سری از خودروها، فشار روغن در سربالایی‌ها افت می‌کرد و در دو مورد، یاتاقان‌زدگی شدید اتفاق افتاد. بررسی‌ها نشان داد روغن مورداستفاده با سطح کارایی پایین‌تری نسبت به نیاز موتور و بدون افزودنی‌های کافی ضدسایش بوده است. بسته‌بندی، بسیار شبیه محصول اصلی بود، اما سریال و کد اصالت قابل ردیابی نبود.

داستان ۳: قوطی‌های اصلی، محتوای مشکوک

در یک تعمیرگاه در حاشیه‌ی شهر، روغن از فردی خریداری می‌شد که «قوطی اصلی خالی» را جمع می‌کرد و مجدداً پر می‌کرد. از بیرون، همه‌چیز کاملاً شبیه محصول اصلی بود؛ اما محتوا ترکیبی از روغن کارکرده تصفیه‌مجدد و روغن صنعتی ارزان بود. نتیجه، رسوب شدید، گرفتگی فیلتر و افزایش مصرف سوخت مشتریان بود. تشخیص این مورد فقط زمانی ممکن شد که یکی از مکانیک‌ها به تفاوت بوی روغن تازه و رنگ غیرطبیعی آن هنگام بازکردن درب شک کرد.

توصیه‌ی عملی: هر بار که با خرابی مشکوک مواجه می‌شوید، فقط به عیب‌گیری فنی خودرو اکتفا نکنید؛ حتماً مسیر تأمین روغن، بچ‌نامبر، تاریخ خرید و برند را هم مرور کنید. این رویکرد «ریشه‌یابی» کمک می‌کند اگر اشکال از روغن یا کانال تأمین است، سریعاً اصلاح شود.

چک‌لیست کلیدی: کنترل روغن قبل از ورود به قفسه

برای اینکه تشخیص روغن تقلبی در تعمیرگاه شما وابسته به حافظه‌ی فردی نباشد، به یک چک‌لیست ساده و قابل اجرا نیاز دارید. این چک‌لیست باید برای همه‌ی نیروهای مسئول انبار و پذیرش کالا قابل فهم و اجرا باشد؛ حتی اگر تخصص بالای فنی نداشته باشند.

چک‌لیست عملی ورود روغن به انبار و قفسه

1. بررسی فاکتور و هویت تأمین‌کننده: آیا فاکتور رسمی یا دست‌کم سربرگ‌دار دارید؟ آیا آدرس و شماره ثابت ثبت شده است؟
2. کنترل قوطی و گالن: قوطی مرجع برند را کنار قوطی محموله بگذارید و رنگ، شکل، دسته و درب را مقایسه کنید.
3. بررسی درب و پلمب: مطمئن شوید هیچ اثر باز و بسته‌شدن، خش روی پلمب یا نشتی وجود ندارد.
4. بررسی لیبل و چاپ: فونت، کیفیت چاپ، غلط املایی و چیدمان نوشته‌ها را با نمونه‌ قبلی یا عکس سایت برند مطابقت دهید.
5. کنترل سریال و بچ‌نامبر: برای چند قوطی تصادفی، بچ‌نامبر و تاریخ را یادداشت و در دفتر ثبت ورود کالا بنویسید.
6. استعلام کد اصالت (در صورت وجود): حداقل برای دو قوطی از هر کارتن، کد اصالت را اسکن یا پیامک کنید.
7. ارزیابی قیمت: قیمت واحد را با آخرین خرید خود و میانگین بازار مقایسه کنید. در صورت اختلاف بالای ۱۵–۲۰٪، دلیل بخواهید.
8. تست میدانی ساده (اختیاری): برای محموله‌های پرحجم، می‌توانید یک نمونه را در ظرف شیشه‌ای شفاف ریخته و رنگ، شفافیت و بوی آن را بررسی کنید. وجود ذرات معلق یا بوی نامعمول هشدار است.
9. حجره‌کردن محموله مشکوک: اگر در هر مرحله‌ای تردید جدی ایجاد شد، محموله را جداگانه نگه دارید و تا زمان روشن‌شدن موضوع، آن را وارد قفسه نکنید.

توصیه‌ی عملی: این چک‌لیست را روی یک برگه A۴ چاپ و روی دیوار انبار بچسبانید. سپس همه‌ی کارکنان را ملزم کنید تا زمان تکمیل این مراحل، هیچ روغنی به قفسه‌ی فروش منتقل نشود.

جمع‌بندی: مدیریت ریسک روغن تقلبی، بخشی از حرفه‌ای‌گری اتوسرویس

روغن تقلبی تهدیدی است که در همه‌ جای شبکه‌ی توزیع روانکار ایران حضور دارد؛ از بازارهای پررفت‌وآمد تا محله‌های کم‌تردد. اما تفاوت اتوسرویس حرفه‌ای با یک واحد معمولی، در «نحوه‌ی مواجهه» با این تهدید است. شما نمی‌توانید کل بازار را کنترل کنید، اما می‌توانید درِ انبار خود را به یک فیلتر هوشمند و سخت‌گیر تبدیل کنید.

با ترکیب چند اقدام ساده اما منظم ــ مثل مقایسه‌ بسته‌بندی با قوطی مرجع، بررسی دقیق لیبل و چاپ، ثبت و کنترل سریال و بچ‌نامبر، توجه به منطق قیمت و انتخاب کانال‌های تأمین قابل ردیابی ــ احتمال ورود روغن تقلبی به قفسه‌ی تعمیرگاه را به‌شدت کاهش می‌دهید. هر قوطی که قبل از ورود به قفسه رد می‌کنید، درواقع یک پرونده‌ احتمالی خرابی موتور را حذف کرده‌اید.

در نهایت، مشتری از شما فقط «تعویض روغن» نمی‌خرد؛ او به سیستم فکری و مدیریت ریسک شما اعتماد می‌کند. وقتی بتوانید با خیال راحت پشت هر برندی که روی قفسه گذاشته‌اید بایستید و برای اصالت آن استدلال داشته باشید، اعتبار حرفه‌ای شما در محله، شهر و بین رانندگان ناوگان به‌مرور تثبیت می‌شود.

اگر مدیریت این ریسک را جدی بگیرید، روغن دیگر یک «کالای مصرفی کم‌اهمیت» نخواهد بود؛ بخشی از استراتژی نگهداری پیشگیرانه مشتریان شماست. در این نقطه است که نقش مشاور فنی و تأمین‌کننده‌ی مطمئن روانکار، تفاوت بزرگی در سود، رضایت مشتری و عمر موتور ایجاد می‌کند.

موتورازین؛ شریک مطمئن شما برای تأمین روغن اصیل و قابل ردیابی

موتورازین به‌عنوان پلتفرم تخصصی روغن موتور و روغن صنعتی، دقیقاً روی همین نقطه‌ تمرکز کرده است: تبدیل انتخاب و تأمین روانکار از یک تصمیم سلیقه‌ای به یک تصمیم مهندسی و قابل استناد. در همکاری با اتوسرویس‌ها، تعمیرگاه‌ها و ناوگان‌ها، تمرکز موتورازین فقط روی «فروش قوطی» نیست، بلکه روی طراحی یک سیستم مطمئن تأمین، ردیابی و مشاوره فنی است.

چه در حوزه‌ی تأمین روغن صنعتی در شهر تهران و شهرهای صنعتی دیگر، و چه در شبکه‌ی پوشش شهری برای روغن موتور، سیاست موتورازین بر پایه‌ی همکاری بلندمدت، شفافیت قیمت، مستندسازی محموله‌ها و ارائه‌ی راهکارهای کاهش استهلاک و افزایش عمر تجهیزات است.

اگر تعمیرگاه یا ناوگان شما می‌خواهد از «خرید موردی و پرریسک» فاصله بگیرد و به سمت یک مدل پایدار، قابل ردیابی و مشاوره‌محور در تأمین روغن حرکت کند، موتورازین می‌تواند شریک راهبردی شما باشد. از طریق وب‌سایت موتورازین می‌توانید برای مشاوره، استعلام تأمین و طراحی سبد روغن متناسب با نوع خودروها و شرایط کارکرد، با تیم فنی ارتباط بگیرید.

نتیجه‌ی این همکاری چیزی فراتر از چند درصد تخفیف خرید است؛ یک سپر حفاظتی در برابر روغن تقلبی و یک پایه‌ی محکم برای ساختن اعتبار بلندمدت تعمیرگاه در بازار پررقابت امروز.

پرسش‌های متداول درباره‌ی تشخیص روغن تقلبی در اتوسرویس

آیا بدون آزمایشگاه هم می‌توان روغن تقلبی را در تعمیرگاه تشخیص داد؟

بله، بخش قابل‌توجهی از روغن‌های تقلبی را می‌توان با ترکیبی از بررسی ظاهری قوطی، لیبل، درب و پلمب، کنترل سریال و بچ‌نامبر و ارزیابی منطق قیمت شناسایی کرد. این روش‌ها جایگزین آزمایشگاه نیستند، اما برای غربال اولیه در سطح اتوسرویس کاملاً کاربردی‌اند. مهم این است که این کنترل‌ها به‌صورت سیستماتیک و قبل از ورود کالا به قفسه انجام شوند، نه بعد از بروز خرابی.

مهم‌ترین نشانه‌های ظاهری روغن تقلبی روی قفسه چیست؟

نشانه‌های اصلی شامل کیفیت پایین پلاستیک یا فلز قوطی، اختلاف محسوس در رنگ ظرف یا درب نسبت به سری‌های قبلی، پلمب شل یا مخدوش، لیبل با چاپ دندانه‌دار یا دارای غلط املایی، نبود سریال یا کد اصالت معتبر و قیمت غیرمنطقی پایین است. اگر دو یا چند مورد از این نشانه‌ها هم‌زمان دیده شد، بهتر است قوطی از چرخه فروش خارج و کانال تأمین بررسی شود.

آیا همیشه قیمت پایین به‌معنای تقلبی بودن روغن است؟

خیر؛ برخی تولیدکنندگان و توزیع‌کنندگان به‌صورت مقطعی تخفیف‌ دارند. اما وقتی قیمت یک روغن برنددار، به‌طور دائم ۱۵–۳۰٪ پایین‌تر از میانگین بازار عرضه می‌شود و در عین‌حال، کانال تأمین شفاف نیست یا فاکتور رسمی ارائه نمی‌شود، باید به اصالت کالا شک کرد. قیمت پایین در کنار نشانه‌های دیگر، یک سیگنال قوی برای بررسی بیشتر است.

اگر به یک محموله روغن مشکوک شدیم، چه کار کنیم؟

در قدم اول، محموله را از قفسه جدا کرده و به‌صورت مجزا در انبار نگه‌دارید و تا روشن شدن موضوع از مصرف آن خودداری کنید. سپس با تأمین‌کننده تماس بگیرید و درباره‌ی سریال، بچ‌نامبر و منبع تأمین توضیح بخواهید. در صورت امکان، بخشی از روغن را برای آزمایش به یک آزمایشگاه یا تأمین‌کننده تخصصی مثل موتورازین ارسال کنید. مهم این است که تصمیم عجولانه برای مصرف یا مرجوع‌کردن نگیرید؛ مستندسازی و گفت‌وگو با کارشناس فنی، ریسک را کاهش می‌دهد.

نقش مستندسازی در مدیریت ریسک روغن تقلبی چیست؟

ثبت منظم اطلاعات خرید (تاریخ، برند، گرید، سریال، بچ‌نامبر، تأمین‌کننده) باعث می‌شود در صورت بروز خرابی مشکوک، بتوانید سریعاً محدوده‌ی ریسک را مشخص کنید؛ یعنی بدانید کدام محموله و کدام سریال‌ها باید بررسی یا جمع‌آوری شوند. این کار علاوه بر کاهش خسارت، در مذاکره با تأمین‌کننده، بیمه یا حتی مشتری ناراضی، یک سند حمایتی قوی برای تعمیرگاه شما ایجاد می‌کند.