صدای رانندگان بینشهری در شیب طولانی؛ چرا انتخاب روغن موتور دیزلی مهم است؟
برای رانندهٔ بینشهری، واقعیت جاده در شیبهای طولانی مشخص میشود؛ جاییکه موتور دیزل زیر بار کامل، دور بالا و دمای زیاد کار میکند. در این شرایط، «روغن موتور دیزلی برای کامیون» دیگر فقط یک روغن ساده نیست؛ بلکه لایهای محافظ است که بین فلز داغ، فشار توربو و سوخت نهچندان ایدهآل، از جان موتور دفاع میکند. بسیاری از رانندگان میگویند تفاوت روغن خوب و بد را نه روی کاغذ، بلکه در سربالاییهای گردنهها تشخیص میدهند.
در جادههای کوهستانی ایران مثل گردنههای چالوس، هراز، اسدآباد، دیلمان، محورهای غرب کشور و مسیرهای معدنی، موتور دیزل با ترکیبی از شیب طولانی، دمای اگزوز بالا، فشار توربو شدید و معکوسکشیدنهای پشتسرهم روبهرو است. اگر روغن موتور دیزلی نتواند فیلم روغن پایدار بسازد، در برابر دمای زیاد و دوده مقاومت کند یا از یاتاقانها بهخوبی محافظت کند، نتیجه میتواند از افت کشش تا داغکردن و حتی گریپاژ باشد.
در استانداردهای جدید مثل API CK-4 و CI-4 و برخی استانداردهای اروپایی، دقیقاً روی همین نقاط ضعف کار شده است؛ یعنی کنترل رسوبات، پایداری در برابر اکسیداسیون، محافظت از توربو و کارکرد مطمئن در سربالاییهای طولانی. اما در عمل، راننده چه چیزی را حس میکند؟ در این گزارش تحلیلی، تجربهٔ واقعی رانندگان بینشهری و کامیونداران ایرانی را دربارهٔ سه نوع روغن دیزلی (بدون نام برند) در شیبهای طولانی مرور میکنیم.
تمرکز ما روی شاخصهایی است که برای راننده ملموساند: شروع حرکت در سربالایی، نیاز به معکوسکشیدن، رفتار دمای موتور، مقدار دود اگزوز، نیاز به داغکردن در صبح سرد و فاصلهٔ تعویض روغن. این مقاله میتواند برای رانندگان، مدیران ناوگان و اتوسرویسها راهنمایی عملی برای انتخاب روغن مناسب مسیرهای کوهستانی باشد.
شرایط عملیاتی در جادههای کوهستانی و تأثیر آن بر روغن دیزلی
قبل از مقایسه سه نوع روغن، باید ببینیم موتور دیزل در شیبهای طولانی چه فشاری را تحمل میکند. در بسیاری از محورهای بینشهری ایران، کامیونها با بار کامل و گاهی اضافهبار، در شیبهای ۵ تا ۹ درصد، چندین کیلومتر مداوم در دندههای سنگین کار میکنند. این یعنی:
- افزایش مداوم دور موتور در محدودهٔ گشتاور حداکثری
- افزایش دمای اگزوز و دمای سرسیلندر
- افزایش فشار توربو و بار روی یاتاقانها
- نفوذ بیشتر دوده و سوخت نسوخته به کارتر در صورت تنظیم نبودن موتور
در چنین شرایطی، روغن موتور دیزلی وظایف زیر را همزمان انجام میدهد:
- حفظ فیلم روغن پایدار بین رینگ، پیستون و سیلندر در دمای بالا
- خنککاری موضعی قطعات داغ، بهویژه اطراف توربو و تاج پیستون
- مهار دوده و جلوگیری از لجن و رسوب روی رینگها و شیارها
- محافظت در برابر اکسیداسیون و غلیظشدن زودرس در شیبهای طولانی
رانندگان در مصاحبههای میدانی اشاره میکنند که در سربالایی، روغنی قابلاعتماد است که:
- دما را روی «حد معمول» نگه دارد و عقربه ناگهان بالا نرود،
- اجازهٔ «گاز ایستاده» بدون اضطراب داغکردن بدهد،
- باعث سنگین شدن موتور بعد از چند هزار کیلومتر نشود،
- دود سیاه غلیظ یا دود آبی دائمی ایجاد نکند.
در ادامه، سه الگوی متفاوت روغن موتور دیزلی را با کدهای فرضی A، B و C مرور میکنیم. در همهٔ این موارد، سطح کارکرد در حد روغنهای API CI-4 و CK-4 و گاهی معادل استانداردهای اروپایی طراحی شده، اما «حس راننده» و رفتار در جاده متفاوت بوده است.
تجربه رانندگان با روغن نوع A؛ کشش خوب، اما حساس به دما
رفتار در شیب و شروع حرکت
طبق گفتهٔ تعدادی از رانندگان کشنده اروپایی و کامیون باری داخلی، روغن نوع A در روزهای اول تعویض، حس «سبکی موتور» و کشش خوب در شیب را منتقل میکند. برخی از رانندگان مسیرهای شمالی میگویند: بعد از تعویض این روغن، کامیون در «شروع حرکت در سربالایی» کمی بهتر از روغن قبلی گاز میخورد و نیاز به معکوسکشیدن کمتر میشود؛ بهویژه وقتی بار در محدودهٔ مجاز است.
این رفتار میتواند به ویسکوزیتهٔ نسبتاً مناسب در دمای عملیاتی و کیفیت بستهٔ افزودنیهای ضدسایش مربوط باشد. در نتیجه، اصطکاک داخلی موتور کمتر حس شده و راننده اصطلاحاً میگوید «موتور نرمتر شده».
دمای موتور و دود اگزوز
چالش اصلی که تکرار شده، حساسبودن روغن A به دمای بالا در شیبهای خیلی طولانی است. در مسیرهایی مثل گردنههای غرب کشور، رانندگان گزارش کردهاند که:
- در چند کیلومتر سربالایی مداوم با دور بالا، عقربه دما کمی زودتر از حد انتظار بالا میآید.
- اگر رادیاتور کاملاً تمیز نباشد یا هوا گرم باشد، احتمال نزدیکشدن به محدودهٔ داغکردن وجود دارد.
از نظر دود، بیشتر رانندگان گفتهاند: «دود سیاه تحت فشار طبیعی است، اما تغییر عجیبی نسبت به روغن قبلی ندیدیم.» فقط در برخی موتورهای کارکرده، بعد از ۱۲ تا ۱۵ هزار کیلومتر، دود آبی در شروع صبحها کمی بیشتر شده که میتواند نشانهٔ افزایش مصرف روغن باشد.
مصرف سوخت و نیاز به داغکردن
در مورد مصرف سوخت، تجربهٔ میدانی نشان میدهد روغن A نه کاهش محسوسی در مصرف ثبت کرده و نه افزایش نگرانکنندهای. رانندگان میگویند: «مصرف روی همان حدود سابق است؛ اما موتور تا حدودی چابکتر حس میشود.»
در صبحهای سرد (بهخصوص مناطق کوهستانی)، استارت و گردش اولیهٔ موتور با این روغن نسبتاً خوب است، اما برخی رانندگان تأکید کردهاند که نیاز به داغکردن را حذف نمیکند و بهتر است چند دقیقه موتور درجا کار کند تا روغن بهخوبی در مدار بچرخد.
تجربه رانندگان با روغن نوع B؛ پایداری دما و کاهش دود، اما کشش متوسط
کشش و معکوسکشیدن در سربالایی
در مصاحبه با رانندگان کامیونهای سنگین که مسیرهای طولانی مثل تبریز–بندرعباس و مشهد–اهواز را طی میکنند، روغن نوع B بیشتر بهخاطر پایداری دمای موتور در ذهن آنها مانده است تا کشش. توصیف رایج این است: «موتور خیلی نرم و پر نمیشود، اما یکدست میکشد.»
در شروع سربالایی، برخی رانندگان حس کردهاند کامیون کمی سنگینتر از حالت ایدهآل است و نیاز به معکوسکشیدن در شیبهای تندتر کمی بیشتر است. این موضوع میتواند ناشی از ویسکوزیتهٔ کمی بالاتر در دمای عملیاتی یا نوع افزودنیهای بهکاررفته باشد که اصطکاک را کمی افزایش داده است.
دمای موتور و دمای اگزوز
نقطهٔ قوت اصلی روغن B در شیبهای طولانی، کنترل خوب دمای موتور و دمای اگزوز است. اکثر رانندگان گفتهاند در مسیرهای کوهستانی، عقربه دما خیلی آرامتر حرکت میکند و حتی در بار کامل، کمتر وارد محدودهٔ نگرانکننده میشود. این رفتار معمولاً نشاندهندهٔ:
- پایداری حرارتی بهتر روغن،
- مقاومت مناسب در برابر اکسیداسیون،
- و شاید سازگاری بهتر با سیستم خنککاری موتور است.
میزان دود و فواصل تعویض روغن
رانندگانی که این روغن را استفاده کردهاند، دو نکته را تکرار کردهاند:
- دود سیاه در فشارهای کوتاهمدت دیده میشود، اما در کارکرد مداوم در سربالایی، میزان دود بهطور محسوسی کمتر از روغنهای قبلی است.
- دود آبی (نشانهٔ سوختن روغن) دیرتر ظاهر میشود و معمولاً بعد از 20 تا 25 هزار کیلومتر شروع به محسوسشدن میکند.
از نظر فاصلهٔ تعویض روغن، تجربهها نشان میدهد روغن B برای ناوگانهایی که روی فواصل تعویض بلندتر (Extended Drain) برنامهریزی میکنند، گزینهٔ قابلاعتمادتری بوده است؛ بهشرطی که کیفیت سوخت و فیلتر هوا و روغن در حد استاندارد باشد.
در صبحهای سرد، گردش اولیه و استارت با این روغن کمی سنگینتر از نوع A توصیف شده، اما پس از چند دقیقه داغکردن، رفتار موتور پایدار و قابلپیشبینی است.
تجربه رانندگان با روغن نوع C؛ چابکی در شیب و استارت سرد بهتر، اما نیاز به کنترل مصرف
رفتار در شیب طولانی و فشار توربو
روغن نوع C بیشتر توسط رانندگان کشندههای جدیدتر و موتورهای توربودیزل با استانداردهای بالاتر استفاده شده است. توصیف مشترک: «موتور در شیبها زود جان میگیرد و فشار توربو را راحتتر تحمل میکند.» در شیبهای طولانی، احساس رانندگان این بوده که:
- نیاز به معکوسکشیدن کمتر از B و مشابه یا کمی بهتر از A است.
- موتور در دورهای میانی چابکتر است و در سبقت در سربالایی، اعتماد بیشتری میدهد.
این رفتار معمولاً با ویسکوزیتهٔ مولتیگرید با شاخص گرانروی بالا و بستهٔ افزودنی نسل جدید همخوانی دارد؛ چیزی شبیه روغنهای همردهٔ CK-4 با تمرکز روی حفظ قدرت موتور و کاهش اصطکاک.
دمای موتور، دود و مصرف روغن
از نظر دمای موتور، روغن C عملکردی بین A و B داشته است؛ یعنی:
- در شیبهای متوسط، دما کاملاً در محدودهٔ معمول باقی میماند.
- در شیبهای بسیار طولانی و هوای گرم، دما بالا میرود، اما معمولاً دیرتر از A و زودتر از B به مرز هشدار نزدیک میشود.
میزان دود سیاه در دندهمعکوس و فشارهای ناگهانی نسبتاً کم گزارش شده و بعضی رانندگان گفتهاند «احساس میکنیم موتور تمیزتر میسوزاند». با اینحال، نکتهای که چندبار تکرار شده، نیاز به کنترل سطح روغن است؛ چون برخی موتورها با این روغن، مصرف روغن کمی بالاتر از B نشان دادهاند؛ بهخصوص بعد از ۱۵ تا ۲۰ هزار کیلومتر.
استارت سرد و نیاز به داغکردن
در مناطق سردسیر و در شبمانیهای جادهای، رانندگان از استارت سرد بهتر روغن C نسبت به دو نوع دیگر گفتهاند. گردش اولیهٔ روغن سریعتر حس شده و صدای تقتق خشک در ثانیههای اول کمتر است. با وجود این، همچنان توصیهٔ عمومی رانندگان و کارشناسان این است که:
حتی اگر روغن مولتیگرید با استارت سرد خوب استفاده میکنید، در صبحهای سرد، چند دقیقه داغکردن آرام موتور قبل از ورود به شیب طولانی، به نفع یاتاقانها و توربو است.
روش جمعآوری تجربهها و مقایسه سه نوع روغن دیزلی
دادههای این مقاله ترکیبی از مصاحبههای میدانی با رانندگان بینشهری، مشاهدات اتوسرویسهای فعال روی ناوگان، و تحلیل کارشناسان روانکار است. تمرکز روی مسیرهایی بوده که شیب طولانی و پیوسته دارند؛ مثل محورهای شمال، غرب و جادههای منتهی به معادن. برند واقعی روغنها عمداً ذکر نشده تا نتیجهگیریها روی ویژگی فنی و رفتاری روغن متمرکز بماند، نه بر نام تجاری.
در جدول زیر، سه نوع روغن A، B و C از نظر شاخصهای ملموس برای راننده مقایسه شدهاند: شروع حرکت در سربالایی، نیاز به معکوسکشیدن، دمای موتور، میزان دود و فاصلهٔ تعویض روغن. این مقایسه، تصویر کلی از «حس راننده پشت فرمان» در شرایط واقعی جادهٔ ایران ارائه میدهد.
| معیار تجربه راننده | روغن نوع A | روغن نوع B | روغن نوع C |
|---|---|---|---|
| شروع حرکت در سربالایی | خوب؛ موتور نسبتاً سبک و پرگاز | متوسط؛ کمی سنگین در شروعهای تند | خیلی خوب؛ چابکی محسوس در دور میانی |
| نیاز به معکوسکشیدن | متوسط؛ در شیبهای تند معکوس لازم است | بیشتر از دو نوع دیگر در شیبهای شدید | کمتر؛ تحمل بهتر بار در دندههای بالاتر |
| دمای موتور در طول مسیر | حساستر به گرما در شیبهای خیلی طولانی | پایدار؛ کنترل خوب دما حتی با بار کامل | پایدار تا حد متوسط؛ بین A و B |
| میزان دود اگزوز | نرمال؛ در کارکرد طولانی کمی افزایش دود آبی | کمتر؛ کاهش محسوس دود سیاه در سربالایی | کم تا متوسط؛ دود سیاه کم، اما نیاز به کنترل مصرف |
| فاصلهٔ تعویض روغن | کوتاه تا متوسط؛ ۱۵–۲۰ هزار کیلومتر بسته به شرایط | بلندتر؛ مناسب برای Extended Drain با کنترل فنی | متوسط تا بلند؛ به شرط کنترل سطح روغن و کیفیت سوخت |
جمعبندی رانندگان؛ کدام ویژگیها در شیب طولانی مهمتر است؟
وقتی پای «بهترین روغن موتور کامیون برای سربالایی» وسط میآید، رانندگان بیشتر از هر چیز روی سه ویژگی تأکید دارند:
- پایداری دما: روغنی که اجازه ندهد عقربه دما در چند کیلومتر شیب مداوم از حد معمول فراتر برود، در عمل اعتماد بیشتری میگیرد، حتی اگر کشش آن کمی متوسط باشد.
- حفظ کشش در دورهای میانی: رانندگان میگویند «اگر روغن باعث خفه شدن موتور در دور میانی شود، مجبوریم معکوس بیشتری بکشیم و هم سوخت بالا میرود هم اعصاب.» بنابراین، تعادل بین ویسکوزیته، اصطکاک و محافظت بسیار مهم است.
- کنترل دود و مصرف روغن: افزایش زودهنگام دود آبی یا سیاه در شیب طولانی میتواند نشانهٔ ضعف روغن در کنترل دوده، رینگبندی یا اکسیداسیون باشد. روغنی که در این بخش نمرهٔ بهتری بگیرد، معمولاً اجازهٔ فاصلهٔ تعویض روغن منطقیتر را میدهد.
از نگاه فنی، روغنهای همردهٔ CK-4 و CI-4 که برای موتورهای توربودیزل سنگین طراحی شدهاند، در کنترل دمای اگزوز، فشار توربو و کارکرد در سربالایی عملکرد بهتری دارند؛ بهشرطی که:
- ویسکوزیتهٔ آنها مطابق توصیهٔ سازندهٔ موتور باشد،
- از منابع معتبر و با اصالت تهیه شوند،
- همراه با فیلتر مناسب و سرویس منظم استفاده شوند.
در عمل، بسیاری از رانندگان بعد از چند دوره استفاده، به روغنی وفادار میمانند که در بدترین شرایط جادهای آنها را «ناامید نکرده» باشد؛ یعنی در اوج بار، شیب طولانی، گرمای تابستان و ترافیک سنگین در گردنهها، دما را کنترل کرده و نیاز به توقف اجباری برای خنککردن را به حداقل رسانده باشد.
چکلیست انتخاب روغن موتور دیزلی برای مسیرهای کوهستانی
برای رانندگان، مدیران ناوگان و اتوسرویسها، انتخاب روغن دیزلی مناسب فقط خواندن برچسب نیست. چکلیست زیر میتواند در انتخاب هوشمندانهتر کمک کند:
- ۱. تطبیق با استاندارد موتور: مطمئن شوید روغن حداقل با سطح API توصیهشده (مثلاً CI-4 یا CK-4) و استانداردهای اروپایی معادل سازگار است.
- ۲. انتخاب ویسکوزیته بر اساس اقلیم: برای محورهای سردسیر و استارت صبحگاهی، به ویسکوزیتهٔ سرد (عدد اول مثل 10W یا 5W) توجه ویژه داشته باشید؛ برای گرمای جنوب و بار سنگین، پایداری در دمای بالا اهمیت بیشتری دارد.
- ۳. بررسی تجربهٔ ناوگان مشابه: از رانندگانی که همان مسیر و تقریباً همان بار و موتور را دارند، دربارهٔ دما، دود و کشش در شیبهای طولانی سؤال کنید.
- ۴. کنترل کیفیت سوخت و فیلترها: حتی بهترین روغن، در کنار فیلتر هوای کثیف و سوخت نامرغوب نمیتواند معجزه کند؛ دوده و سولفور بالا، TBN روغن را زودتر میسوزاند.
- ۵. توجه به برنامهٔ فواصل تعویض: اگر ناوگان روی فواصل تعویض بلندمدت حساب میکند، بهتر است روغن با پایداری اکسیداسیون بهتر (نزدیک به CK-4) و همراه با آنالیز دورهای روغن انتخاب شود.
- ۶. ثبت لاگ دما و مصرف: رانندگان و مدیران ناوگان، دمای موتور، تعداد معکوسکشیدن در شیبهای اصلی و مصرف سوخت را یکبار در چند سرویس متوالی ثبت کنند تا مقایسهٔ واقعی بین روغنها داشته باشند.
- ۷. بررسی مصرف روغن و دود آبی: بعد از هر سرویس، سطح روغن را در فواصل ثابت کنترل کنید. هرگونه افزایش غیرعادی مصرف، زنگ خطر است و باید علت (موتور یا روغن) بررسی شود.
- ۸. خرید از شبکهٔ تأمین مطمئن: اصالت روغن در بازار ایران موضوع حیاتی است. استفاده از پلتفرمهای تخصصی تأمین روانکار کمک میکند ریسک روغن تقلبی کمتر شود.
روغنی که رانندگان در سربالایی به آن تکیه میکنند
رانندهٔ بینشهری، هر روز روی تصمیمی که دربارهٔ روغن گرفته، کیلومترها در سربالایی حساب باز میکند. از زاویهٔ دید او، «روغن خوب» یعنی موتوری که در بدترین شیبها نفس کم نیاورد، داغ نکند، دود غیرعادی ندهد و زود به تعمیر اساسی نکشد. از زاویهٔ دید مدیر ناوگان، روغن خوب یعنی کاهش توقفات ناگهانی، کنترل هزینهٔ سوخت، و افزایش عمر موتور در درازمدت.
در این مقاله دیدیم که سه نوع روغن A، B و C، هرکدام نقاط قوت و ضعف خود را در شیبهای طولانی دارند؛ یکی در کشش اولیه درخشان است، دیگری در کنترل دما و فواصل تعویض، و سومی در استارت سرد و چابکی تحت فشار توربو. انتخاب نهایی، باید بر اساس نوع موتور، اقلیم مسیر، برنامهٔ نگهداری، و هدف ناوگان انجام شود؛ نه صرفاً بر اساس قیمت یا تبلیغ.
پیشنهاد فنی این است که رانندگان و مدیران ناوگان، بهجای تکیه بر یکبار تجربه، حداقل در دو یا سه دورهٔ سرویس پشتسرهم، شاخصهایی مثل دما، تعداد معکوسکشیدن در گردنههای مرجع، مصرف سوخت و میزان دود را ثبت و مقایسه کنند. این نگاه دادهمحور، ریسک انتخاب اشتباه روغن را در مسیرهای کوهستانی بهشدت کاهش میدهد.
موتورازین در کنار این نگاه، تلاش میکند با تبدیل تجربهٔ رانندگان به دادهٔ قابلتحلیل و ترکیب آن با استانداردهای روز روغن موتور دیزلی، انتخاب را از یک تصمیم سلیقهای به یک تصمیم مهندسی و اقتصادی تبدیل کند.
موتورازین؛ همراه فنی ناوگان بینشهری در مسیرهای سخت
اگر ناوگان شما روی مسیرهای کوهستانی، معادن یا جادههای بینشهری با شیب طولانی کار میکند، انتخاب روغن موتور دیزلی مناسب میتواند تفاوت میان «کارکرد مطمئن» و «توقف کنار گردنه» باشد. در موتورازین، تیم فنی با تکیه بر استانداردهای API و ACEA، تجربهٔ میدانی رانندگان و آنالیز روغن، به شما کمک میکند ترکیب درستی از گرید، ویسکوزیته و برند را برای شرایط واقعی ناوگان خود انتخاب کنید.
اگر بهدنبال مشاوره برای انتخاب روغن دیزلی در مسیرهای سربالایی، برنامهریزی فواصل تعویض یا کاهش مصرف سوخت ناوگان هستید، میتوانید از طریق صفحهٔ محصولات، تماس تلفنی یا پیامرسان، با تیم فنی موتورازین در ارتباط باشید تا بر اساس مشخصات واقعی موتور و مسیر، پیشنهاد تخصصی دریافت کنید.
پرسشهای متداول درباره روغن موتور دیزلی در شیبهای طولانی
آیا برای جادههای کوهستانی باید حتماً روغن با ویسکوزیته بالاتر انتخاب کنیم؟
خیر؛ معیار اصلی، توصیهٔ سازندهٔ موتور و شرایط اقلیمی است. در شیبهای طولانی، آنچه مهمتر است پایداری حرارتی روغن و سطح استاندارد آن (مثل CI-4 یا CK-4) است، نه صرفاً غلیظتر بودن. روغن بیشازحد غلیظ میتواند استارت سرد را سخت کند و مصرف سوخت را بالا ببرد. بهتر است ویسکوزیتهای انتخاب شود که هم با دفترچهٔ موتور سازگار باشد، هم در دمای عملیاتی مسیر شما آزمایش شده باشد.
فاصلهٔ تعویض روغن در مسیرهای کوهستانی باید کمتر از حالت عادی باشد؟
در بسیاری از ناوگانها، بهدلیل فشار بیشتر روی موتور در سربالاییها، توصیه میشود فواصل تعویض روغن کمی محافظهکارانهتر انتخاب شود؛ بهخصوص اگر آنالیز روغن انجام نمیدهید. کارکرد مداوم در دمای بالاتر، اکسیداسیون روغن و آلودگی به دوده را افزایش میدهد. اگر برنامهٔ Extended Drain دارید، حتماً با آنالیز روغن و مشاورهٔ فنی، تصمیمگیری کنید.
دایمی بودن دود سیاه در سربالایی نشانهٔ مشکل در روغن است یا موتور؟
دود سیاه در لحظات فشار ناگهانی و معکوسکشیدن، در موتور دیزلی طبیعی است؛ اما دوام طولانی آن نشانهٔ احتراق ناقص، تنظیم نبودن پاشش سوخت، گرفتگی فیلتر هوا یا مشکلات دیگر موتور است. روغن مناسب میتواند به کنترل دوده و تمیزماندن رینگها کمک کند، اما جای تنظیم موتور را نمیگیرد. اگر دود سیاه حتی در بار عادی و شیب ملایم هم ادامه دارد، ابتدا موتور و سیستم سوخت را بررسی کنید.
چطور بفهمیم روغن در شیبهای طولانی برای موتور ما مناسب است؟
بهجای تکیه صرف بر احساس، چند شاخص ساده را در ۲ تا ۳ دوره سرویس متوالی ثبت کنید: حداکثر دمای موتور در گردنههای مشخص، تعداد دفعات معکوسکشیدن در سربالاییهای مرجع، میزان دود غیرعادی، سطح روغن بین سرویسها و مصرف سوخت. اگر در این شاخصها بهبود یا حداقل ثبات دیدید و علائم خرابی زودرس ظاهر نشد، میتوان نتیجه گرفت روغن انتخابشده با شرایط کارکرد شما سازگار است.
آیا تغییر مکرر برند روغن به موتور در سربالایی آسیب میزند؟
تغییر منطقی روغن برای یافتن گزینهٔ بهتر، اشکالی ندارد؛ اما تغییرات مکرر و بدون برنامه میتواند مخلوط شدن فرمولاسیونهای متفاوت، تغییر ناگهانی رفتار پاککنندگی و احتمال ناهماهنگی با آببندی موتور را بهدنبال داشته باشد. توصیه میشود اگر از برندی راضی هستید که در شیبهای طولانی دما را کنترل کرده و مصرف روغن معقولی دارد، روی همان انتخاب پایدار بمانید و در صورت نیاز به تغییر، حتماً با مشاور فنی مشورت کنید.
بدون نظر